Bruna izeneko azeri batek basoko animalia miretsiena izan nahi zuen.
“Izar bat eramango dut bularrean”, iragarri zuen.
Zeruari izar bat eskatu zion, baina izarrak urrunegi zeuden.
Ibaian bat bilatu zuen, baina islapenak bakarrik aurkitu zituen.
Urrezko hosto batetik bat mozten saiatu zen. Haizeak eraman zuen.
Arratsalde osoan Brunari begira egondako hontzak buztin pixka bat oratu zuen. Mokoarekin eta hegoekin, bost punta desberdin zituen izar bat moldatu zuen.
“Punta motz bat du”, esan zuen Brunak.
“Egin dudan lehenengoa da”, erantzun zuen hontzak.
Brunak gogoz kontra jarri zuen.
Gau hartan euria egin zuen. Animaliak aterpe bila joan ziren korrika, eta hontzak sustrai batean irrist egin zuen. Brunak gordelekuraino eraman zuen.
Iritsi zirenean, buztinezko izarra bigundu egin zen eta luma-marka bat zuen erdian.
“Orain are inperfektuagoa da”, esan zuen hontzak.
Brunak begiratu zion. Lagunaren hego nekatuak eta elkarrekin egindako bidaia gogoratu zituen.
“Orain distira handiagoa du”, erantzun zuen.
