Ezki kalearen amaieran tailer bat zegoen, kartel txiki batekin: “Ia dena konpontzen dugu”.
Mei andreak erlojuak, aterkiak eta jostailuak konpontzen zituen. Astelehen batean, hiru kasu zail eraman zizkioten: beso bat falta zitzaion panpina bat, gurpil hautsia zuen tren bat eta sabelean urradura handi bat zuen hartz txiki bat.
“Bihar lehen bezalakoak izango zarete”, esan zuen Mei andreak.
Baina gau hartan, tailerra hutsik zegoenean, jostailuak hitz egiten hasi ziren.
“Ez dut gogoratzen nolakoa nintzen lehen”, esan zuen panpinak. “Besoa falta zait lekualdatze batean aurkitu nindutenetik”.
“Nire gurpila hiru aldiz hautsi da dagoeneko”, azaldu zuen trenak. “Berdina jartzen badute, berriro hautsiko da”.
Hartzak sabel irekiari begiratu zion.
“Ez dut marka hori ezkutatu nahi. Txakur baten hortzetatik ihesi egin nuen.”
Hurrengo egunean, Mei andreak pieza berdinak bilatu zituen. Ez zuen bat ere aurkitu.
“Barkatu”, hasperen egin zuen.
Aminak, arratsaldea tailerrean pasatzen ari zen bere bilobak, isilik entzun zien jostailuei. Gero, material arraroen kutxa ireki zuen.
Panpinari beso malgu bat egin zion zinta gorri batekin eta egurrezko esku batekin. Orain tamaina ezberdinetako gauzak besarkatu zitzakeen.
Botoi handi batekin egindako gurpil bat jarri zuen trenean. Besteak baino motelagoa zen, baina espazio oso txikietan biratzea ahalbidetzen zion.
Hartzaren sabela urrezko hariarekin josi zuen, orbaina tximista baten antzera argi ikusten utziz.
“Ez dira lehen bezalakoak”, esan zuen Mei andreak.
Jostailuek beren gorputz berriak probatu zituzten.
Panpinak pilota bat eta arkatz bat hartu zituen aldi berean. Trenak bira perfektua eman zuen kopa baten inguruan. Hartzak bere orbaina erakutsi zuen ispiluaren aurrean.
“Joateko prest daude”, erantzun zuen Aminak.
Mei andreak tailerreko kartela aldatu zuen. Egun hartatik aurrera, honela idatzi zuen:
“Ez ditugu gauzak berriak egiten. Bizitza berri bat izaten laguntzen diegu”.
Eta kartelaren azpian botoi bat, zinta gorri bat eta tximista urreztatu bat marraztuta zeuden.
